سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی

                                           دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی

چشم آسایش که دارد از سپهر تیزرو

                                           ساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمی

زیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفت

                                        صعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمی

سوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگل

                                      شاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمی

  در طریق عشقبازی امن و آسایش بلاست

                                   ریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمی

 اهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیست

                                  ره روی باید جهان سوزی نه خامی بیغمی

 آدمی در عالم خاکی نمیآید به دست

                                    عالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمی

خیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیم

                                    کز نسیمش بوی جوی مولیان آید همی

گریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق     

                                     کاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی                              

/ 2 نظر / 17 بازدید
مرتضی

سلام اره شعر قشنگيه اما قبلا واردش كردم خودم زرنگتر بودم درك ميكنم سرتون شلوغه اين روزا همه همينطورن خود منم خيلي وقت كم دارم بازم ممنونم ازتون

امیر حسین

سلام دوست خوبم وبلاگته کاملا مطالعه کردم بیشتر از همه اون متن درباره وبلاگت خیلی خیلی عالی بود من قبلا اونو تویه کتاب روانشناسی خونده بودم اما فراموش کرده بودم در ضمن اون پست مربوط به اقای شریعتی هم عالی بود امیدوارم موفق باشی دوست خوبم با احترام خانه بدوشی از تبار غربت[گل][گل][گل]