خلوت من

نمیدانم چه میخواهم خدایا

به دنبال چه میگردم شب و روز

چه میجوید نگاه خسته من

چرا افسرده است این قلب پرسوز

                                          زجمع آشنایان می گریزم

                                           به کنجی می خزم آرام وخاموش

                                          نگاهم غوطه ور در تیرگی ها

                                          به بیمار دل خود میدهم گوش

 گریزانم از این مردم که با من 

به ظاهر همدم و یکرنگ هستند

ولی در باطن از فرط حقارت

به دامانم دو صد پیرایه بستند

                                      از این مردم که  تا شعرم شنیدند

                                        به رویم چون گل خوشبو شکفتند

                                      ولی آن دم که در خلوت نشستند

                                     مرا دیوانه ای بد نام گفتند

دل من ای دل دیوانه من

که میسوزی از این بیگانگی ها

مکن دیگر ز دست غیر فریاد

خدا را بس کن این دیوانگی ها

                                                        فروغ فرخزاد

 


نوشته شده در ۱۳۸٩/٧/٢٢ساعت ۸:٤٤ ‎ق.ظ توسط باران نظرات () |

Design By : Mihantheme