خلوت من

نه تو می مانی و نه اندوه...

و نه هیچیک از مردم این آبادی...

به حباب نگران لب یک رود قسم،

و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،

غصه هم می گذرد،

آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...

لحظه ها عریانند.

به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

 

 

نوشته شده در ۱۳٩۳/٢/۱۱ساعت ٥:٢٦ ‎ب.ظ توسط باران نظرات () |

Design By : Mihantheme